Sızıntı Dergisi

Damlalar

Elimi Tut
İbrahim Özgüleç

Zifiri karanlığı emmeyi bırak!
Işığa çağırıyorum seni.
Hâlâ mı ölsün gözlerinde
Bin bir renk ve pırıltı.
Hâlâ mı hükmetsin içinde Nemrut?
Gafletin kışına mı tutulsun
Yüreğinde filizlenen umut.
Gel!
Ellerini ver,
Ellerimden tut.
Yerde gökte işliyor
Bir gizli el.
Gel!
Gerçek kudrete yönel!
Ne söyler
Her gün göze giren güneş,
Şu ipek ören kelebek
Gözsüz gören yarasa.
Niçin suyun kalbindedir hayat?
Hayatın yüreğinde sır u sefer.
Bin yıldır ne der şu pınar,
Duymayan kulaklara.
Niçin?
Çölde hayattır kaktüs çiçekleri;
Gecelerine dökülen yıldızlar.
Öyleyse
Cam gözlerle bakma bahçelere.
Tutma demir eldivenle
Çiçeklerimi.
Avuçlarında eriyip gitmesin ömür.
Haydi tut ellerimi
Yüreğine yürüsün ebedî bahar.
Işısın gözlerinde umut.
Haydi elini ver!
Elimi tut.