|
Böyle Dediler (Ağustos 1983)
Sızıntı [email protected] |
|
Yıllar yılı yalnızlığın, ümitsizliğin, bir kenara itilmişliğin sancısını çekip durduk. Yıllar yılı ortalığı kasıp kavuran kuraklığa, susuzluğumuza ve dertlerimize karşı Mecnun gibi bir âb-ı hayat; bir reşha arayıp durduk. Arayışın ve ümitsizliğin son safhasındayken karşımızda seni ve senin tebessüm eden çehreni bulduk Kayaları dahi dize getiren; orasını da yeşil cennetlere çeviren seninle; senin narin akışınla yüz yüze geldik. Yalnızlık ve ümitsizliğimiz bir anda senin sevgi ve dostluk vaadlerinde bertaraf oldu. İlim ve irfan diyarından getirerek dimağ ve gönüllerimize akıttığın iksirle; mana buğularıyla yeniden gelmiş gibi olduk. Maddenin, eşya ve hadiselerin bizde meydana getirdiği şaşkınlığa karşı, takdim ettiğin gerçeklerle yeniden doğru yolu bulduk ve yükselmenin yollarını öğrendik. Bu kudsî vazifene devam ettiğin müddetçe gönüller canlı ve dipdiri, dimağlar ise duru, aydın ve tertemiz olacaktır. Bizleri karanlık bir atmosferden kurtarıp sevgi, dostluk ve hoşgörü iklimine götürdüğün için bütün okuyucuların adına sana teşekkürlerimi sunar, yayın hayatında başarılar dilerim. İsmet Dikmen Böyle ulvî çabayla hergün bizleri biraz daha aydınlatıp, susayan gönüllere su vermenizle bizler mutluyuz. Sen ruhumuza işleyen kalbimizi okşayan bir melek, bir anneden tatlasın. Hasan Koç SIZINTI'YA ŞÜKRAN BORCU Benim hayatımı bir şey iki döneme ayırdı... Ben kendimi yıllar yılı çıkmaz sokaklarda, dönüp dolaşıp aynı noktaya gelen satırlarda, beyhude zihne kara kâbus çeken yazılarda her geçen gün kendimi, dipsiz bir çukura düşer gibi hissettim.. Kendimi, benliğimi aramaya çağırıyor, fakat kendimi benliğimden çok uzaklarda hissediyordum. Bir an için hayâlen ruhumu cesedden çıkarıp, cesede dışarıdan bakma ihtiyacını duydum. Ve yıllar yılı bana verilmek istenen şeylerle kendimi analize tabi tuttuğumda, karşıma çıkan tablo aynen şöyle idi: "İnsan, alet yapabilen bir maymun, kurbağadan evrimleşmiş garib bir yaratık, yiyip içen, sadece yatıp kalkan tabiat içinde lüzumsuz bir artık..." Sonra kendi kendime dedim. Acaba bu kadar lüzumsuz, şey ölünce neden çöplüğe atılmıştır? En çirkef hayvanların bile tabiatta faydası tesbit edildiği halde, insan neden hayvandan daha aşağı etüde tâbi tutuluyor.. Sonra vücudumdaki milyarlarca hücrenin "Hayır Hayır!" diye haykırdığını duyar gibi oldum. Öyle ise aramalıydım insanlığımı.. Kendimi çarşıda pazarda, bayide pavyonda aramaya koyuldum.. Bana verdikleri, ağır hastaya sunulan zehir gibi idi.. Sonra bir ara bayide, yüzlerce gazete ve dergi arasında 'SIZINTI" adını okuduğumda, sanki bana o, adım üzerinde yazılı telgraf gibi geldi. Bir SIZINTI aldım.. Satırlar bana kucağını açmış doktor gibi geliyordu.. Kendimi satırların arasına bıraktığımda, kelimelerin üzerine binmiş ilimle-tekniğin, huzurla mutluluğun iliklerimi okşadığını hissettim. Ben artık doktorumu bulmuştum. Bir çok telaşla eski sayılarını temin yoluna gittim. İmanla yoğrulmuş hakikatler, tabiata hikmetle dercedilmiş fen ve teknik, artık benim için sönmez bir meş'ale idi. Artık aybaşlarını iple çekiyor, parlak ve nurlu çehreni, bayilerde ilaç gibi arıyordum. Yolun açık, üstün başarılar Sevgili Sızıntı! Abdüllâtif Reyhan Seni anlatacak cümle; seni yazacak kalem., kağıt; bulmakta inan zorluk çekiyorum. Sende ne ararsam buluyorum. Seni nerdeyse hatmediyorum, bir ay boyunca. Ne olurdu? Sanki haftada bir çıksan!.. Hak'tan isteğim bu... Osman Öztürk Izdıraplar vardır; insanın ruh dünyasında mutluluk fırtınaları koparır... Izdıraplar vardır; hiçlik âleminin sathiliğinden sıyırıp, hakikat âleminin huzur denizinde yüzdürür insanı... Hüzün doluyor kalplerimize, SIZINTI'nın gösterdiği varlık âleminin inceliğinden habersiz olduğumuz için. Hüzünle birlikte kendimizi buluyoruz. O'nu her okuyuşta... Zilin imiz madde felsefesinin karmakarışık duygularından SIZINTI'yı okumakla sıyrılıyor. Hakikati arayanların, SIZINTI'yı okumalarını bütün kalbimizle temenni ediyor, çalışma ve gayretlerinizde muvaffakiyetler diliyoruz. Saygılarımızla T.Küçükcam H.İ. Kayabay |
|
