|
Geç Kalınmış Bir Gün (Kitaplık)
Nihat DAĞLI [email protected] |
Sesli Dinle
|
 Evet, roman Batı'da gelişmiş, içi doldurulmuş bir türdür. Üzerlerinden yüzyıllar geçmesine rağmen okunmaya devam eden romanların hepsi 'buralı' değildir. Daha çok Batı'nın tarihî ve zihnî tecrübesine yaslanan bu romanların konu ve kahramanlarıyla bir akrabalık içinde olmamız da düşünülemez. Birer anıt gibi duran bu romanların ustalıkla gösterdikleri insan ve bu insanın etrafında yaşananlar da, Batı'daki tarihî ve zihnî evrilmenin bilinmesiyle anlaşılabilir. Romanın tarihini ve eleştirisini yapanlar şunu der: Romanın (şüphesiz bu Batı'daki romandır) konusu ve kahramanı, trajedinin yakınlığında kurulur; romancı, daha çok insanın kötücül olan ile karşılaşması ve sonrasıyla ilgilidir. Bu mânâda Batı, roman için mümbit bir yerdir. Zîrâ Batı'da sınıfların kavgası vardır, din bütünüyle 'kavga'nın nesnesi ve öznesidir. Savaşların sebep olduğu tahribat; dini ve 'Tanrı'yı hayattan kovan zihnî dönüşümün kurduğu ve yalnız başına bıraktığı 'birey'in çıplaklığı, güvensizliği ve nihilizmi Batı romanının vazgeçilmezleridir. 'Roman'a dair bu gerçeklik sebebiyle Doğu(lu)'nun romanının olamayacağı, olsa bile hep 'eksiklikle' malul olacağı söylenmiştir. Bu yorum, Batı romanının yaslandığı unsurlar merkez alınarak yapılmıştır. Trajedi, çatışma ve kötücüllük olmazsa olmaz görülüyor; Doğu'nun ise trajedi, çatışma ve kötücül olanla mesafeli, dolayısıyla roman için bir yeterlilikten yoksun olduğu düşünülüyor. Hiç şüphesiz bu değerlendirmenin haklı tarafları vardır. Aşkın olan ile mesafesizlikte görünür olan Doğu'nun Batı'dakine benzer/akraba bir trajedisi, çatışması ve kötücüllüğü yoktur. Doğu'da yazılacak bir romanın konu ve kahramanı da tabiî olarak Batı'dakine benzer şekilde trajik ve kötücül olamaz. Ancak şu sorulabilir: Doğu'da yazılacak romanın konu ve kahramanı niçin Batı romanının benzeri olsun? Bir bağlam olarak Batı kendince bir insan inşa etmiş ve tabiî olarak bu insanın romanını yazmıştır. Batı'dan farklı bir bağlam olan Doğu'nun inşa ettiği insan ise şüphesiz başka türlüdür. Soruları, kaygıları, içinde olup bitenlerle bu insan niçin başkaca bir romanın konusu olmasın? Kendini ve varlığı Batılı bireyden farklı konumlandırması onun büsbütün 'kaygı'dan uzak olduğu mânâsına gelmiyor ki!? Hem Doğu'nun inanmış insanının etrafında, duyuların ve güdülerin ötesinde aşkın bir evren yaşanabiliyor. Bu insanın aklı aşan hâlleri niçin daha oylumlu bir romanın imkânı olarak okunmasın? Güdülerin ve duyuların saldırısı karşısında 'ol'makla mükellef bu insanın düşmesi, bu düşüşün 'iç'inde kurdukları, yeniden ayaklanma gayreti, düşme ve kalkma arasında yaşanan soluksuz kaygı bir romanı besleyecek kıratta değil mi? Evet, Doğu'da yazılacak romanın Batı'dakine benzemesi gerekmiyor. Ve Doğu'nun romanı da mümkündür. Ki bu mümkünlük iddiası, büsbütün teorik izahatlara yaslanmıyor, yaşanan ve yazılan da bunun haklılığını ortaya koyuyor. Meselâ yenilerde, Kaynak Yayınları arasında yayımlanan Seyit N. Erkal imzalı "Geç Kalınmış Bir Gün" romanı, Doğu'da romanın mümkün olduğuna mütevazı bir işarettir. Bu roman, konu ve kahramanlarıyla okuyucuyu başka bir gerçekliğe çekebiliyor. İnsan olma imkânıyla doğan insanın kendindeki insanı, insan-ı kâmili gerçekleştirme adına 'yol'a yazılması ve bu 'yolda' yaşadığı hâller, inanmış insanın içinde ve etrafında yaşananların bir romanı kurabileceğini gösteriyor. Bir 'üçleme'nin ilk kitabı olan Geç Kalınmış Bir Gün'e yakından bakalım: İbrahim Müşfik, hayatın türlü hallerine başkentlik eden İstanbul'da sahneye çıkmış, beğeni, ilgi ve alkış toplamış meşhur bir yazardır. İlgi, beğeni, sahne ve alkış İbrahim Müşfik'e, haddini aşmaya açık ve teşne 'ben'in varlığını, insanın varlığına işaret ederek onu yok eden bu ben'in hâllerini göstermiştir. Tatlandırılmış zehirli bir bal olan ben'in açtığı çukurların başında uyanan meşhur yazar eyledikleri üzerinde yeniden düşünür, muhakemeleri içinde muhasebeye tutar kendini. Yanı başında bir yol arkadaşı, can'ına akraba Sahaf Hikmet bulunmaktadır. Böylesi dost, her dem bir tarafı eksik insana koltuk değneğidir, yüklendiğine yetemeyen omuza güç verendir. İbrahim Müşfik ve Sahaf Hikmet'in beraberliğine/yolculuklarına biri daha katılır: Hakikatin taliplisi bu ikilinin yolculuğunu süsleyen, İbrahim Müşfik'e eş olan Hale Hanım... Hakikatin keşfi adına yola çıkılınca bir yol göstericiyle nasiplenmemek mümkün değildir. Ciğerci İlyas Efendi yolculara rehberlik eder, onları kalblerine çağırır. Kalbleri açılır bu yolda ve rehberlikte... Malum, hayat her dem yeniden yaratılmakta, Allah hayata her an müdahale etmektedir. Hale Hanım ve Ciğerci İlyas Efendi'nin vefatı İbrahim Müşfik'i 'dil'den dışarıya, sözün taşıyamadığı hâllere taşır. O artık Akhisar'ın bir dağında inzivaya çekilmiş bir münzevidir. Toprağın, börtü-böceğin, sessizliğin içinde duyulmayanı duymaya kilitlenir. İnsanların etrafında kurulan ve insanları içinde eriten hayatla, haftanın belli günlerinde kendisine süt getiren İsmail üzerinden münasebetini devam ettirir. Bu sırada İstanbul'da yazı'ya, yani söz'e taze yazılmış Musa Sadık, İbrahim Müşfik'in peşine düşer. Şiir ve filmlere taşınmış romanları üzerinden tanıdığı yetkin yazar İbrahim Müşfik'i yazmış, kitabının konusu yaptığı önemli yazara bizatihi dokunmak ister. Cevabı alınmamış onlarca mektup ve Akhisar'a yapılan ama neticesiz kalan yolculuktan sonra büsbütün ümidini keser. Heyecanlı genç yazar Musa Sadık beklemediği bir anda üstad bildiği yazardan mektup alınca yeniden ümitlenir. Akhisar ile İstanbul arasında mektuplar gidip gelmeye başlar. Bu mektuplar bize İbrahim Müşfik'i, Sahaf Hikmet Bey'i, Hale Hanım ve ailesini, Ciğerci İlyas Efendi'yi, Hızır'ı içine alan 'yol'u ve 'yolda olma' hâlini anlatır. Kitap, İbrahim Müşfik'in Akhisar'dan İstanbul'a dönme arifesinde biter. İkinci ve üçüncü kitabı da gelecek olan "Geç Kalınmış Bir Gün" romanı; insanın, varlığın ve hayatın hakikatini keşfetme adına okuyucuyu yolculuğa çıkarırken, insanın yazarlık (eylediğimiz her ne ise onun) hâlleri içinde görünen ve beliren hastalıklı durumlara da işaret ediyor. |
|
